Voor mij een moment van terugblik, van reflectie ;
Wat heb ik bereikt ? Wat heb ik meegemaakt ?

Het zijn zes maanden geweest van diepe indrukken en prachtige momenten, zeker het hoogtepunt in mijn leven. Zes maanden die wel geen jaar zullen worden.

Omstandigheden hebben ertoe geleid dat ik een belangrijke keuze moest maken, een keuze waar ik nog meer over heb nagedacht dan die om naar Zuid-Afrika te gaan. Uiteindelijk hebben persoonlijke problemen met mijn organisatie ertoe geleid dat ik de beslissing heb genomen om niet langer samen te werken met mijn organisatie, wat impliceert dat ik terug moest komen naar België. Ondertussen schrijf ik dit bericht ook vanuit mijn computer, thuis in Turnhout.

Ik kijk terug op een prachtige zes maanden, die een verrijking zijn geweest. Ik ben heel dankbaar dat ik deze kans heb gekregen en ook heel blij dat ik heb gedaan. Ik ben nu wel vervroegd teruggekomen, maar ik heb met samengewerkt met vrijwliigers enpersoneel om het leven van 144 kinderen dagelijks proberen te verbeteren. Het is er nog niet perfect, verre van, maar het vult mijn hart met blijdschap dat ik weet dat de kinderen nu tenminste een veilige thuis hebben.

Bedankt voor jullie trouwe aandacht,

Tot een volgend avontuur.

Toon

Eind oktober heb ik het geluk gehad om 1 week de Garden Route te verkennen. Een prachtige kustroute hier in Zuid-Afrika. Gewapend met een auto, een reisgids of twee en volle moed vertrokken we op een avontuurlijke reis. Amper twee dagen ver en het belangrijkste moment van de reis was al aangebroken: mijn 18de verjaardag. Wakker geworden op een droomstrand in een gerenoveerde trein!, prachtige landschappen gezien, gaan slapen in een boomhut in de pikzwarte duisternis. Het was zeker een bewogen dag, niettemin omdat enkele Zuid-Afrikanen het nodig vonden om ons onnodige schrik aan te jagen door een raam van onze auto in te slaan en te verdwijnen met enkele kleren. Niet al te veel erg en gewoon verder op pad. Trouwens het enigste geval van criminaliteit waar ik al mee te maken heb gehad, met de ‘befaamde’ zuid-afrikaanse criminaliteit heb ik dus (gelukkig) nog niet veel vang gezien. (hout vasthouden).

Het andere hoogtepunt van de reis was mijn bungeejump van de hoogste bungeejump-brug ter wereld! Maar liefst 216 meter hoog of diep, het is maar hoe je het bekijkt. Ik ben zo zot geweest om daar 2 keer af te springen en ik moet toegeven dat het een adrenalinestoot van jewelste was, ik zag net niet mijn hele leven voorbij flitsen Wat ik voor de rest herinner van de reis was de gezelligheid en de hereniging met enkele oude bekenden

In het kinderhuis teruggekomen met mijn  job als Fundraiser kwam stadig maar zeker het event van het jaar dichtbij, The Annual Golf Day. Eind november eindelijk daar en alle voorbereidingen gemaakt om er een succesvolle dag van te maken. Ondanks het feit dat we onze winst van vorig jaar verdubbelden is er iets anders wat die dag zo speciaal maakte. Een droom van elke jongen/man die uitkwam, ik had namelijk het voorrecht om de hele dag in een golfkarreke rond te rijden. De combinatie van dat, het vele eten en drinken en de schijnende lentezon maakte het een geweldig geheel. Een dag om in te lijsten!

Vanavond is het een andere grote dag: Kerstavond.
We hebben met de vrijwilligers een menu samengesteld om duimen en vingers van af te likken. Het strafste van allemaal is dat we met onze gebrekkige keukenkennis het gaan aandurven om alles zelf te maken. Van de kerstkalkoen tot de lokale specialiteit: Malva Pudding. Ik kijk alvast uit naar vanavond om de kerstsfeer echt te kunnen opsnuiven.
Aan de andere kant is het natuurlijk de tijd van het jaar dat je met familie doorbrengt. Op kerstavond gourmet bij ons thuis in de Boomstraat( met de bijhorende cadeautjes!), tweede kerstdag in de Gilden met de voltallige familie Luyxk-Proost, avonden waar elk jaar naarstallig naar wordt uitgekeken. Omdat het die momenten zijn waar we iedereen nog eens zien en kunnen bijpraten over het voorbije jaar en vooruitblikken op het nieuwe jaar. Ik wens iedereen geweldige familiale dagen toe!

Een week later is het dan oudjaar, een nieuwe start, elk jaar opnieuw. Ik kijk met veel vreugde terug naar vorig jaar, waar ik de kans had om het met mijn vrienden van Akabe te vieren in ons lokaal, voor de gelegenheid omgetoverd tot een gemaskerd bal. Het was een geweldige avond, iedereen had zijn best gedaan, we konden genieten van lekker eten. We hadden besloten om het eigenlijke middernacht te vieren op de Nieuwe Kaai, waar we dan naar het vuurwerk konden kijken, we waren echter de tijd wat uit het oog verloren en trokken dan maar haastig naar de Nieuwe Kaai, vastberaden om nieuwjaar daar te vieren. We negeerden al het gejuich en het vuurwerk onderweg en zo kwam het dat de leiding van Akabe Ommekaar het nieuwe jaar een fractie later vierden dan de rest van Turnhout. Ik hoop en verwacht het plezier van Akabe terug te vinden wanneer ik terug arriveer in het koude witte Belgenlandje.

Vrolijk kerstmis en een gelukkig nieuwjaar,

Toon

Na jullie misschien te lang in spanning te hebben gehouden, de volgende update van mijn blog! Woehoe!

Het lijkt wel gisteren dat ik schreef over de Sport Day en mijn eerste surfervaring, maar het is al een maand geleden. Pfoeh een maand… Alles lijkt hier zo snel te gaan. En dat is zeker goed, alleen moet je soms de tijd nemen om gewoon te genieten van de dingen.

Wat mijn job in de Fundraising Dept betreft, gaat het allemaal geweldig, ik heb echt een goede band met mijm collega’s (klinkt professioneel ) en we maken er elke dag gewoon het beste van. De vele events die we moeten organiseren is echt iets voor mij, een verlengde van de vele klasactiviteiten en dergelijke. Organiseren, plannen, op het einde nog een tandje bijsteken en dan uiteindelijk het moment dat je achterover kunt gaan zitten en gewoon zien hoe alles op wieltjes loopt.  En laten we dan vooral niet vergeten  dat er weer een smak geld is binnengekomen voor het kinderhuis.

Eind september, begin oktober hadden de kinderen een week vakantie en dat betekent hetzelfde voor ons. Veel kinderen gaan naar hun familie en enkele huizen worden verhuurd. Hierdoor moesten we met 8 vrijwilligers in de Chilli-unit gaan wonen. That does sound nice, doesn’t it ? Het is heel plezant om met een bende vrijwilligers samen te wonen, maar het grappige is dat de Chilli-unit een therapiecentrum is in het kinderhuis, en dat houdt in metershoge hekken met prikkeldraad, een hek dat alleen op afstand kan geopend worden, … Het was onmogelijk om daar uit te ontsnappen, maar gelukkig waren we geen gevangenen, maar gasten.

Doordat het vakantie was hadden we weer wat meer tijd om Kaapstad en omgeving te verkennen. Keer op keer ben ik verwonderd van de pracht en praal die je hier aantreft. Je kan uren en uren langs de kust blijven rijden en van het ene wonder naar het andere rijden. Ze zijn hier werkelijk gezegend met zoveel moois. Zo kwam het op een dag dat we aanbelanden in Simon’s Town, een pittoresk stadje op het Kaaps Schiereiland waar we stopten om iets te eten. Met uitzicht over de Zuid-Afrikaanse marine besloot ik om eens een blik te werpen op de menu-kaart, en wat tref ik daar aan … Stella Artois van’t vat ! De mensen die me goed kennen, weten meteen dat ik geen moment aarzelde om een halve liter van’t vat te bestellen. En dan komt het moment dat ze aankomen met uw glas en juist als ik het aan mijn lippen wil zetten hoor ik op de radio Stromae – Alors on Dance – Belgisch bier met Belgische muziek, what do you need more ?

De week erna heb ik toch al mijn talenten in de schaal moeten gooien om een teambuilding te organiseren voor de dertig vrijwilligers, alleen weliswaar. Al mijn Akabe-ervaring (amper 1 jaartje ) kwam goed van pas Het was een beetje hectisch om te organiseren hier in D/Ville maar uiteindelijk was het toch allemaal gelukt en konden we een geslaagde dag afsluiten met een plaatselijke braai. Ik moet toch toegeven dat ik trots was op alles en met plezier de dankwensen in ontvangst nam!

To be continued …

Toon

Ik heb mogen genieten van mijn laatste nighshifts die meer filmavonden begonnen te worden met een hoop vrienden. Elke avond verzamelen in een huis met een paar gehuurde films en je vergeet dat je eigenlijk aan het werken bent. Je kan beter samenvatten met films en slapen Vorige zaterdag was ik misschien net té moe en was ik door mijn wekker geslapen, dus ipv om 6 uur wakker te worden en mijn sleutels te gaan teruggeven, werd ik om 8 uur gewekt door de Child Care Worker (mama di casa) dat ik misschien beter in mijn bed zou kruipen. Gelukkig heeft ze zelf ook nog nightshiften gedaan en was ze ook een fervente slaapster, geen probleem hier dus!

Dinsdag begon dan het volgende hoofdstuk in Zuid-Afrika, Toon die werkt op fundraising & marketing. In tegenstelling tot de vorige job kan ik hier echt wel iets betekenen voor het kinderhuis. Events organiseren, prijzen verzamelen en internationale financiering opstarten. Dat was trouwens mijn eerste taak die ik kreeg. Een dikke kaft met allerlei fondsen waar ik door moet gaan en aanvragen indienen, speciale statuten en papieren die we moeten krijgen om in UK & USA geld te krijgen. Een ENORM werk, maar nu heb ik tenminste iets om me mee bezig te houden Zo moet ik hier ook mijn eigen event organiseren, een krantje voor de kinderen opstarten, … Kortom ik heb iets te doen:) Niet meer slapen tijdens mijn werk of film kijken, maar achter een computer en telefoon zitten, verschillende afspraken voor projecten, … Het goede is dat ik nu normale uren heb (9 tot 4) en dat ik rest van de tijd met de kinderen kan bezig zijn, met hun kan spelen, helpen met huiswerk. Voorlopig is mijn jobverandering dus volledig geslaagd! Toffe collega’s ook

Het grappige is dat ik hier een oude vrijwilliger ben, ja ik weet het ik ben hier amper anderhalve maand, maar na mij is de grote stroom begonnen. Op het moment zijn we met 32 en we gaan naar de 40 internationale vrijwilligers. Degenen die denken 40 verschillende culturen moet ik teleurstellen aangezien twee op de drie duitsers zijn Zo blijken de lessen Duits toch hun nut te hebben gehad, wie had gedacht dat nut tegen te komen in Zuid-Afrika Een van de geweldige dingen in dit project is natuurlijk het grote aantal jonge mensen die exact hetzelfde als u willen doen en dezelfde mentaliteit hebben. Altijd wel iemand waar je iets mee kan gaan doen, zij het Tafelberg beklimmen of gewoon een gezellig klapke doen.

God is heilig in Zuid-Afrika, zonder twijfel, bijna iedereen is hier praktiserend gelovig, maar dat is niet waar ik het over wil hebben. Want als er misschien 1 ding belangrijker is in Zuid-Afrika dan religie dan is het wel sport ! Allemaal zijn ze er dol op, het land kleurt geel als Bafana Bafana speelt, groen als de Springboks spelen en alle kleuren van de regenbogen voor andere wedstrijden. Voor de kinderen in het kinderhuis is sport nog belangrijker, aangezien door hun verleden hun intellectuele capaciteiten een ferme deuk hebben gekregen. Sport is dus dé manier om uit te blinken en te hopen op een beter bestaan. Zo komt het dus dat de voorbije weken allemaal om vandaag hebben gedraaid, Sports Day. Een atletiekcompetitie tusen 12 verschillende kinderhuizen die we vorig jaar hebben gewonnen en iedereen was er gebrand op om onze titel te verlengen. De vrijwilligers hebben dag en nacht gewerkt om honderden pom-poms klaar te hebben, atleten hebben getraind om in topvorm te zijn, allemaal voor vandaag. De dag begon om 6 uur, verrassend stil voor een morgen in het kinderhuis, iedereen had namelijk zenuwen. Het stadion met 2000 man was 1 groot feest gedurende de dag die begon met het , trouwens prachtige, Zuid – Afrikaanse volkslied, Nkosi Sikeli Africa. Vliegende pom-poms, kinderen die heel de tijd over u lopen, maar de ware pracht is misschien wel dat de kinderen al hun energie kunnen steken in enerzijds atletiek of supporteren, ongeloofelijk hoe lang ze kunnen blijven springen, dansen en zingen  Maar op het moment dat ze de winnaar bekend maakten, een moment van ingehouden adem en oorverdovende stilte, gevolgd door een ontploffing van vreugde, ons hele kinderhuis dat het veld oploopt voor de beker die we nu 1 jaar langer bij ons kunnen houden !

Om af te sluiten deze impressie,

1 auto, 2 uur geslapen en drie kerels

Meer was er niet aan toen we maandag naar het strand gingen om te surfen. De golven waren heel moeilijk, maar koppig als we zijn, we waren namelijk al tot hier gereden, gingen we toch onze kans wagen. Eerst gingen de twee andere met hun wetsuits en surfboards in het water om te proberen wat goede golven te pakken, beide kwamen na een halfuur terug, een paar ferme slokken zeewater rijker. Dan was het mijn beurt, alleen gewapend met een surfboard en een zwembroek (echte Belgen hebben geen wetsuit nodig ) ging ik de Atlantische oceaan in. Bibberend koud al was die kou vrij vlug weg toen ik maar aan het proberen was om doorheen de golven te komen (volledig leek zijnde had ik ook geen flauw idee wat doen ), en na 15 minuten proberen op mijn surfboard te blijven, ik moet toegeven dat ik heb geprobeerd om recht te staan, maar flagrant gefaald. We besluiten deze vroege surfsessie ( of dat was toch de bedoeling) met een lekker biertje op het terras, besluitend dat we de volgende keer toch wat langer moeten slapen

Baie vele groeten,

Toon

Van bier gesproken, toen we na onze uitstap naar Kaap de Goede Hoop, waar je je trouwens aan het einde van de wereld voelt, echt een wonderlijke plaats, gingen we op zoek naar een restaurant in Kaapstad, keuze over natuurlijk en onze keuze was gevallen op the Waterfront, een heel gezellige plaats aan ,rara, het water. Na geweldig genoten te hebben van de plaatselijke Italiaan, ging onze zoektocht verder, geleid door mijn enthiousasme, naar “Den Anker”, misschien wel de enigste plaats in Kaapstad waar je Duvel kan krijgen. Uiteindelijk lag om de hoek, het walhalla, nirvana of andere paradijs, het belgisch cafe annex restaurant. Ik kon het bier al door mijn mond voelen stromen toen ik werd geroepen door onze Roemeense chauffeuse (vrouwelijk van chauffeur ?), een eigenaardige medevrijwilligster. Ze wou stande pede vertrekken omdat zij niet mocht drinken en zogezegd vroeg opstaan, ik moet toegeven dat dat moment toen ik moest terugdraaien van een Duvel of misschien een Kwak, het moeilijkste moment was dat ik heb meegemaakt hier in Zuid-Afrika. (Voor de mensen met medelijden, gelieve allerhande belgische bieren op te sturen naar Kerkstraat 1, Durbanville 7550, Cape Town, South Africa ,, het zal in dank worden geconsumeerd) Met al de stress die ik toen ben thuisgekomen, kon ik het niet laten om een van mijn flessen Duvel te openen, die ik dan ook meteen heb  opgedronken. Zo kon ik toch als een gelukkig man gaan slapen.

Maar de beste ervaring tot nu toe was toch de Townshiptour van afgelopen zaterdag. Het is echt onmogelijk hoe MILJOENEN mensen zo kunnen leven, net hele families op een paar vierkante meter. Het heeft me doen beseffen dat ik niet meer moet klagen over mijn kamer. Maar er is nog iets belangrijker dat ik heb teruggevonden in de townships, het ‘ware’ afrika van vrolijke, feestende, carpe diem levende mensen. Toen we in de plaatselijke shebeen genoten van een braai, vergaten we gewoon dat we in een township waren. Gewoon jezelf amuseren, een babbeltje slagen over de Springboks (de ZA rugbyploeg) en genieten van het geweldige eten, what do you need more in life ?

Tot de volgende,

Toon/ Teen (Toon in afrikaans betekent teen )

Toon on night shift is een ander gegeven waar ik me al aan aangepast heb, van negen uur s’avonds tot zeven uur in de morgen in een huis proberen waaakzaam te zijn voor eventuele problemen bij de kinderen, al kunt ge wel lezen, brieven schrijven, films zien, wat slapen of gewoon wat tv zien, zo gebeurde het eergisteren, ik zet de tv op en wat krijg ik te zien: een voetbalwedstrijd, oke leuk, maar als ik me terug in de zetel zet, besef ik pas naar wie ik zit te kijken, jawel, Anderlecht. De match van anderlecht op de Zuid Afrikaanse televisie, dat is nu ietgs dat ik apprecieer. Een leuke verrassing tijdens een meestal al te saaie night shift.

Toon

…

…

Even het gevoel dat ik heb proberen weer te geven. Het is een lange week geweest ! Veel gebeurd !

Het begon allemaal bij het afscheid op de luchthaven, de twee vrouwen in tranen en ik moet toegeven dat ik zelf ook op mijn tanden heb moeten bijten. Vanaf dan was het een rollercoaster van ervaringen en talen. Er waren nog twee andere Belgische meisjes naast Sigrid. Waalse meisjes, dus we praten Frans. Toen we aankwamen in JoBurg, maakten we kennis met de andere mensen van YFU. 1 Braziliaan, 2 Noorse, 5 Fransen, 1 Deen, 5 Zwitsers en hou u vast 18 Duitsers ! Je moet geen genie zijn om te weten wat er voornamelijk werd gepraat. De orientatie was wel leuk, het voelde wel als een schoolreis, want ze gaven allerlei sessies over school en stuff, en over gastgezinnen, allemaal dingen die voor ons vrijwilligers nutteloos zijn. De andere waren ook allemaal een pak jonger, vnl. tussen 14 en 16, dusja tochwel een klein niveauverschil. Maar samen met de Scandinaviers en Belgen hebben we ons toch goed geamuseerd, de eerste nacht heb ik de Zuid Afrikanen al mijn zangtalenten laten horen (en harmonicakunsten) tijdens een plaatselijke karaoke. Maar ik was toch blij dat de orientatie gedaan was en we aan het echte werk konden beginnen.

Cape Town

Prachtige stad, toch vanuit de lucht gezien. Geland en onmiddelijk naar Durbanville voor mijn project, het was een woord CHAOS. Er lijkt geen structuur aanwezig te zijn, mijn kamer(voor 2 personen) is letterlijk twee bedden en een doorgang in het midden waar je mekaar niet kan kruisen, gelukkig zijn er twee gemeenschappelijke plaatsen voor de vrijwilligers, die echt wel geweldig zijn, ze geven je wat je nodig hebt, helpen je met alles en ik ben hier nu voor 1 dag en ik ben al 5 keer gevraagd voor een of andere uitstap. Vandaag ook mijn eerste vergadering gehad, door omstandigheden ben ik direct moeten beginnen werken met de dayshift, in de huizen waar de kinderen verblijven, is er ook niet teveel structuur, ik was een beetje aan mijn lot overgelaten, gelukkig vertelden de anderen me wat ik moest doen. Het is werkelijk een vermoeiende dag geweest, ik was blij dat iedereen in bed lag! Zo heb ik de dagelijkse drink in the pub vlakbij afgewezen, omdat ik te moe was, terwijl ik gisteren nog wel van een plaatselijk biertje heb kunnen genieten. Na een week zonder, smaakte het opvallend goed xD Ik heb nog wel mijn twee flessen Duvel om naar uit te kijken. Het gaat smaken.

Lekker Slaap,

Toon

Tijdens scoutskamp was er een aangetekende brief voor mij aangekomen, een ijverige postbode stond er op dat ik het persoonlijk in ontvangst moest nemen en dinsdagnamiddag op mijn gemak naar de post, ik doe het pakketje thuis open. Wat lees ik op de eerste pagina? ” Voor je visum zal je minimum 2 weken voor je vertrek je moeten aanmelden bij de Zuid-Afrikaanse ambassade (eerst afspraak maken!). ” Euhm… Say what?  Na nog eens een paar keer gelezen te hebben slaat er toch lichte paniek toe, vooral als ik naar de waslijst van documenten kijk, die ik allemaal moet meenemen.

Twee weken op voorhand… en nog maar 8 dagen in België … al die documenten. Ik moet toegeven dat ik het even niet meer zag zitten. Maar zitten mokken en kwaad zijn heeft geen zin, ik moet actie ondernemen!

Alle papieren zijn ondertussen binnen op de ambassade en ik mag hopelijk mijn visum gaan afhalen donderdag, vlak voor mijn vertrek. (hout vasthouden. Nogmaals dank aan Mickie Ackaert voor het vertalen

Sinds dat alles op de ambassade binnen is, heb ik geen zenuwen meer. Mij druk maken om dat visum heeft geen zin meer, want alles is toch binnen op de ambassade.  Of het nu positief is of niet dat ik geen zenuwen heb is een andere zaak natuurlijk. Feit is wel dat ik al van meer mensen heb afscheid moeten nemen, waarvan sommigen toch al moeilijk zijn geweest. Mensen die ik hard ga missen!

Vandaag was het dan nog groot familiefeest, plezant om iedereen nog eens terug te zien en bij te babbelen en altijd afsluitend met tot volgend jaar

Morgen gaan mijn laatste 4 dagen in België in, ik kijk al uit naar mijn afscheidsBBQ, mijn laatste feestje in T-Hout!

Groetjes,

Toon

PS Het wordt al moeilijk om altijd evenveel boeiende dingens te verkondigen

Net terug thuisgekomen van 14 dagen vermoeiend scoutskamp, maar geweldig geamuseerd met ons mannen! You gotta love Akabe! Het staat wel zeker vast dat wanneer ik terugkom, ik gewoon terug leiding word bij Akabe! Het GROTE afscheid is nog uitsgesteld, gelukkig maar, ik voelde me er nog niet klaar voor om afscheid te nemen van de scouts!

30 juli: Trouw Ester & Joris

31 juli: Vrijgezellenfeest Jorge

4 augustus: De enige echte afscheidsBBQ

Nog drie mogelijkheden om de mensen te zien, dus geen reden tot paniek of andere grote emoties! Nu dat nog maar 12 dagen is, begin ik al wel zenuwen te krijgen, het onbekende komt echt wel met rasse schreden dichterbij. Ik heb het altijd wat proberen uit te stellen, nog 4 maanden, nog 3 maand, nog 2 maand, nog 1 maand,… telkens leek het nog vooral op een ver-van-mijn-bedshow. Alleen is het nu nog maar 2 weken, minder zelfs!  Twee dagen uitrusten en dan begint de consultatieronde, bij iedereen nog eens langsgaan, elk gezicht goed in mijn hoofd prenten, elk stemgeluid blijven vasthouden, van dat laatste frietje genieten, het zal rap genoeg 5 augustus zijn.

Gelukkig.

Veel groetjes,

Toon